خداوکیلی دیگه انرژی خوندن درس‌های چرت عمومی و درس‌های بی ارزش تخصصی رو ندارم. اعتراف می‌کنم بزرگترین اشتباه زندگیم تا این لحظه انتخاب رشته‌ی نرم‌افزار بوده. رسما دیگه هیچ دلیلی برای ادامه‌ی این روند نمی‌بینم این ترم هم که ۱ماه گذشته من هنوز انتخاب واحد نکردم (ها ها). تصمیم گرفتم دیگه وقتم رو صرف ادامه تحصیل در رشته‌ی نرم‌افزار نکنم چون همون طور که گفتم چیزی برای یاد دادن ندارن، در نتیجه واحدهای معادل کاردانی رو که تموم کردم انصراف می‌دم، گور بابای کارشناسی. تا اون موقع هم به احتمال زیاد پدرم از کار افتادگی گرفته و من می‌تونم سربازی رو بپیچونم، اگه مواردی که گفتم همون طور شده بودن که می‌خواستم،  می‌رم دنبال یه رشته‌ای که لذت ببرم ازش مثل روانپزشکی. البته کار اصلیم که برنامه نویسی / مدیریت پروژه هست رو ادامه می‌دم اما دیگه دوست ندارم رشته‌ی دانشگاهیم نرم‌افزار باشه.

یه چیزی رو هم اضافه کنم که در حال آماده کردن یک نرم‌افزار هستیم و مجبور شدم بعد از ۵-۶ سال دوباره از جاوا استفاده کنم (یادمه سوم راهنمایی و اول دبیرستان کد می‌زدم باهاش) شاید دوباره به صورت جدی رفتم دنبال جاوا البته هنوز تصمیم جدی ندارم.